Net een sms-je gekregen (en ’t is geen aprilvis!) van de mannen, met de boodschap dat ze goed aangekomen waren te Lumbini, in Nepal. (de grensoversteek prachtig overleefd, een proficiat waard dus)
Kushinagar, de plaats waar de Boeddha is overleden na een voedselvergiftiging, hebben ze achter zich gelaten, waar ze met een tata-autoke naar toe gereden waren…
Tata moet ondertussen zowat de rijkste man ter wereld zijn, ongeveer 80 jaar oud, ongehuwd, geen erfgenamen. Dames waar wachten jullie op???? Zijn firma maakt alles wat je maar kan bedenken: vrachtwagens (oude Mercedes-licenties die hij overkoopt), auto`s (overgekocht van oa chrysler, mercedes...), staal, bakstenen, beton, telecommunicatie en...... Tata-thee.
Typisch India!! Aan de poort te Kusinagar: daar verkopen ze kaarsen, bloemen, wierook, enz.. om te offeren. In de tempel zelf staat een bordje: verboden te offeren! Enfin, dan maar de bloemen in hun eigen haar gestoken zekers….
Onderweg zijn er suikerstokerijen te zien. Het suikerriet wordt met ossenkarren en Tata-vrachtwagens samen gebracht, daar wordt het geperst tot sap en in grote stalen pannen van wel 3 meter doorsnee gegoten. Onder de pan brandt een hevig vuur en de rook wordt afgevoerd via een schouw van 2m hoog. Zo wordt het sap ingedikt tot suikerstroop. Heel de regio hangt onder de smog van de stokerijen en wij ons maar druk maken over Kyoto-normen!! Hier hangt alles onder de smoor, hebben de rivieren allerlei kleuren en geuren die ze niet moeten hebben, enz... En dan nog te zwijgen over gedwongen kinderarbeid (zelf reeds gezien), denk daar nog maar eens aan als je in Europa goedkope spullen uit China en India koopt.
Sravasti hebben ze ondertussen ook al achter zich gelaten... maar hun landelijke indrukken, de kakkers in de akkers, wil ik jullie niet onthouden…
Onderweg zagen ze dus het ontwaken van de dorpsbewoners. In elk veld en elke akker zie je wel iemand gehurkt zitten om de nodige worsten te draaien. Enfin, het zal wel goed zijn voor de groei van het graan zeker?? En dan kon Dirk zijn geluk niet meer op : EEN GROTE VLIEGENDE HOND ZWEEFT OVER DE AUTO! Geen foto maar toch topmoment voor batman. Tevens nog wat vogeltjes gezien de voorbije dagen : Purperkoet, Citroenkwikstaart, steltkluut, bronsvleugel-Jacana, Brahminy Kite, Coppersmith Barbet, Indian Grey hornbill.(indien niet bekend kan je, je daar allerlei exotische kleuren en modellen bij voor stellen)
En dan nu Luc's indrukken van Gorakhpur #de stad van het verkeer# met zijn heilige en gemotoriseerde koeien…
Gorakhpur, een stad die zich vroeg of laat verstikt in zijn eigen verkeersellende... wat rijd er hier zo allemaal rond... de fiets, brommerkes, moto’s en scooters, de riksja, de tuk-tuk, de motorriksja, de auto, de mini-van, de bus, de minibus, de vrachtwagen, de kar met paard, de ossenwagen, de taxi, de prive-taxi, de 4x4, de tractor, de pikdorser, de trein, enz. enz. enz. Alles word ongelooflijk overladen, zowel in gewicht als in hoogte, breedte en lengte, soms denk je amai dat is groot, maar dan is het precies weer klein want dan komt er één voorbij die nog wat groter is... en dan nog een... en dan nog een, om het grootst geladen, soms rijd de vrachtwagen ook gewoon in het midden van de baan, omdat hij zo hoog is geladen dat hij anders niet onder de bomen door geraakt. Geladen met hooi, graan, gras of rietsuiker. Vooral rietsuiker word heel-heel-heeeeeel hoog geladen, meters-hoog... Tussen al deze voertuigen lopen ook mensen, kinderen, ouderen, honden, klein pluimvee, ossen, ezels, geitjes, en de #koe# !
Ja-ja, de koe, die keek ernaar en zag dat alles vlotjes verloopt en verliep, soms aan de zijkant, soms in het midden, soms alleen, soms met twee en soms met heel wat meer, de heilige koe en de heilige stier... ze kijken want rond, want ja wat doe je als het meer dan 40 graden heet is en er geen briesje wind meer is, dan kijk je en dan doe je verder niets meer, soms ga je er ook gewoon als koe bij liggen!! maar meestal blijf je heel gewoon rechtstaan... en de trein, oh ja die stopt net voor de koe... en blijft dan zo gewoonweg op de overweg staan, waar op zich, de andere koe staat op te gapen... dit is de verkeerssituatie in Gorakhpur... en wat doet de politie tussen dit alles ... niets want daar is het veel te heet voor… zelfs als de trein weg is blijft de spoorwegboom dicht omdat de man die hem moet bedienen van de hitte in slaap gevallen is... en ondertussen hebben wij twee platte banden... ha-ha...
Maar zo te lezen in de sms, hebben ze die toch gerepareerd gekregen en Lumbini (Nepal) bereikt! Hier verblijven ze enkele dagen… de sfeer opsnuivend… Groetjes, Sabine.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment