Van pittoreske dorpen en een zwarte Chobarkloof ...

Toch nog even een berichtje met enkele avonturen...

Gisteren zijn onze 2 vrienden Bungmati, Kokhana en Kirtipur, enkele dorpen aan de rand van Kathmandu-stad, nog eens gaan bezoeken. Daar wordt nog geleefd zoals tientallen jaren geleden. Het zijn dorpen waar vooral Newari leven, deze zijn gespecialiseerd in het houtsnijwerk dat ze verwerken in o.a. hun huizen.

Van een afstand lijkt Bungmati net op een toscaans dorp, die grote bakstenen huizen met hun daken van dakpannen, samengepakt op de heuvel, het lijkt romaans totdat je dichtbij komt, dan is het een echt Newar-dorp. En wat op zich een klein dorp lijkt, blijkt een wereld op zich te zijn. Alle steegjes leiden naar het brede, drukke plein en het witgeschilderde gebouw van Machendranath, wiens oudere newar-naam Bunga Dyo luidt. (= god van Bunga) Het rode masker van deze Machendranath wordt elke zomer, aan het eind van het feest te Patan, naar deze tempel te Bungmati gebracht, waar het zes maand verblijft, dan gaat het terug richting Patan op een triomfwagen.

Op een bepaald moment stopt hun taxi-chauffeur, hij laat een plaats zien waar van mosterdzaad olie wordt geperst, best de moeite. Jammer dat ze geen fles kunnen meenemen… Kokhana, 1 km. noordelijker dan Bungmati, staat immers bekend om zijn mosterdolie. Een van de arbeiders stopt zijn werk en steekt een waterpijp op (noemt hier THOMAKHO) Dirk werd spontaan uitgenodigd om de pijp te delen.

“Kirtipur”, de vroegere trotse “stad van glorie”, ligt op een lage bergkam, 5 km ten zuidwesten van Kathmandu. De goed bewaarde oude kern met historisch fort is verkeersvrij, men heeft er ook een fantastisch uitzicht over de vallei. Maar de onverharde , smalle straatjes en de vele gezinnen die in armoede leven, lijken uit de toon te vallen zo dicht bij die rijke hoofdstad Kathmandu. Het lijkt wel een pittoreske armoede… Veel inwoners van de oude stad zijn Jyapu’s (= de Newarboerenkaste) en werken op de velden beneden. Zij brengen in de lente en herfst hun schoven naar de smalle steegjes en slaan daar het graan eruit.

De Chobar kloof stond ook nog op hun programma. Hier zou Manjushri met zijn zwaard een weg gehakt hebben om het kom-vormige dal waar nu Kathmandu ligt, te laten leeglopen. Ooit een zeer mooie plaats! Marcus en Stan, verschiet niet!! want als ze ginds aankomen treffen ze het volgende aan… (en het lag niet aan die pijp) ... Het water ziet pikzwart, stinkt naar allerlei chemische brol en schuimt enorm. De Chobar kloof is een ramp. Luc denkt dat ze vlak naast het mooie bruggetje een grote nieuwe brug aan het maken zijn en onder die, wat ooit een mooie brug was, stroomt nu die zwarte rivier en het is best dat je een masker opzet want de stank is niet te houden. Ikzelf denk trouwens dat die nabijgelegen cementfabriek er ook voor een stukje tussen zit. Ah neen, toch niet, Marcus en Luc lieten me weten dat die al 3 of 5 jaar dicht is... Enfin, in ieder geval, spijtig maar waar, wat ooit een mooie plaats was is nu een RAMP!! Manjushri zou er ziek van worden!!! Een zware ontgoocheling…

Na de bezoeken werd het Gulf air office nog eens aangedaan om hun vliegticket te laten aanpassen (= klever met veranderingen en stempel) zodat ze met een gerust hart op de ijzeren vogel kunnen plaatsnemen. De lokale kapper kon zich ook eens laten gaan (met een extra lekkere massage, bij die kapper, daar hoort dat erbij en voor 150rp was dat het zeker waard ;-))) want… ze zien er terug netjes uit! Kwestie dat ze terug wat op hun paspoort trekken hé..... Erica, ze zullen in form zijn, denk ik! Dat beloofd…

En dan nu het weerbericht…
In de late namiddag en avond… een onweertje …
De laatste dagen durft het ‘s avonds al eens een druppeltje en een donderke en een fris windje te doen maar gisteren was het blijkbaar de kers op de taart. Het begon met wat te hagelen en iedereen was daar aan het koekeloeren net alsof het aan het donderen was in Keulen, hagelbollen zo groot als knikkers, een weertje om best niet in rond te lopen dus, want ze kwamen hard aan en met heel heel veel tegelijk. In geen tijd zag alles wit van de bollen. Wat later ‘s avonds, kwam het vuurwerk (donder en bliksem) en alles verzoop, hun terras naast de kamer hadden ze net op tijd ontstopt zodat al het water kon weglopen en ondertussen hoorden ze iedereen beneden gillen en spurten naar buiten om een rivier, die door de oprit en de tuin liep om te leggen naar de straat. Pas ‘s morgens zagen ze dat alles buiten op straat veranderd was in een modderstroom, de tuin was al wat terug droog maar rond de grote stoepa lagen overal modderbergen die ze nu aan het opruimen zijn. Gelukkig was er verder geen schade te bemerken. Alleen de boompjes en bloemetjes hangen er maar pover bij, die hadden er ‘s nacht moeten aan geloven door de hagel.
Gelukkig staat hun hier zaterdag een mooi weerke te wachten met al zeker 2 extra zonnekes op de luchthaven… tot gauw, globbetrotters. Een goede terugreis wensen we jullie!