’s Zondags zijn onze globbetrotters vroeg opgestaan en met een andere jeep en chauffeur richting Tibetaanse grens gereden. Waarom een andere jeep? Dit zal later duidelijk worden…. Even wachten want de permit voor de politie was nog niet in orde. Een half uurtje later kunnen ze doorrijden. De weg kronkelt steil naar boven langs verschillende legerkampen. Ze zitten ten slotte in een grensgebied!! Af en toe passeren ze een check-point. Hier hadden ze hun speciale permit voor nodig. Even later in de verte ... besneeuwde bergen. Het duurt niet lang of ze rijden zelf tussen de sneeuw. Er zijn stukken weg bij die omgevormd zijn in een ware ijspiste. Met een afgrond van meer dan 1500m naast u, is dit best een benauwend gevoel. Dat kan ik me voorstellen!
Nu komt de cloe van de jeep! Deze jeep had (of liever heeft, gelukkig) goede banden, een reden voor de wissel dus, want de andere jeep had opgegoten banden. (Ge ziet we leren hier nog allerlei bij hé over banden e.d.)
Omstreeks 10u30 zijn ze aan het Tsomgo-meer toegekomen, een heilig meer. (Dus excuseer me allemaal, het was dus niet het Kechopalri- meer (= het Wishing-lake genoemd) en dit zullen ze waarschijnlijk rond 1 maart bezoeken, maar het Ts..Ts.. (even een niesbui van die koude sneeuw…) Tsomgo-meer! Dit meer ligt in een kom en is volledig bevroren. De besneeuwde omgeving is best mooi. Ze worden dadelijk aangesproken om een ritje op een jak te maken, tegen betaling! uiteraard. Ze bedanken (beleefde mannen hé) en gaan te voet een stukje rond het meer. Aan een rots hangen ze enkele gebedsvlaggetjes. Iets later komen er heel der hordes Indische toeristen aan. Ze komen naar daar om eens sneeuw te zien. (Tsja in Japan is die niet zo wit hé!) Ze beslissen om terug te rijden.
Na de middag, terug in Gangtok, waar ze een vrije namiddag hebben. Kaartjes gekocht en geschreven. (deze zijn dus onderweg en moeilijk te zeggen wanneer ze aankomen, als ze zelfs aankomen?, maar altijd leuk voor diegene die “in” zijn voor een verrassing, soms na jaren, we weten van meespreken…) ‘s avonds een zwaar onweer!! (bij ons was er maar een beetje miezerige regen, daar blijkbaar beter vuurwerk)
Maandag : Ze vertrekken weer vroeg op pad om een stukje van Noord-Sikkim te bezoeken. De weg gaat over oude meccano-bruggen en zelfs 1 hangbrug. Het was heel mooi, een toffe weg met veel mooie plantjes en een paar watervalletjes en die mooie hangbrug maar stel je daar wel geen van voor zoals bij ons hé, soms als ze naast de 4x4 keken was de vallei ongelooflijk diep. Knap zo met de mist! Allez zo ziet ge elk weer heeft zo zijn charmes. Er wordt daar hard aan de verbreding van de weg gewerkt. Een nieuwe toegangsweg naar Tibet ???? Even passeren ze een kleine aardverschuiving. Een bulldozer maakt de weg vrij en ze kunnen verder.
Ze bereiken de tempel van Labrang. Er is net een pudja bezig en ze blijven even; indrukwekkend, knappe pudja met weer dat ietsje anders gezang en een heel mooi oud tempeltje. Ik (=Luc) denk eigenlijk dat dit wel het hoogtepunt van Sikkim was wat knapheid betreft tot hier toe. Nadien naar de tempel van Phodong. Er is weinig leven in deze kloostergemeenschap. Als laatste bezochten ze de tempel van Phensang. De monniken zitten in de inkomhal hun pudja te doen. Zeer mooie tempel! Ze worden uitgenodigd om ook op het tweede verdiep een kijkje te nemen. Hier zijn ze bezig om alles te herschilderen. Sommige tekeningen bestaan nog slechts uit de structuurlijnen, aan andere is men bezig hun kleuren te geven. We hebben een praatje met de schilders.
In deze tempel mochten ze foto’s binnen nemen en hebben ze tevens zegeningen gekregen van een monnik. Blijkbaar is het in Sikkim niet toegelaten om te fotograferen in de tempels. Dit zou komen door een paar toeristen die foto’s op de grond wierpen en vandaar dat ze het niet meer toelaten. Achterin is er een schooltje met een 20-tal jonge monnikjes. Dirk gaf ze allemaal een nieuwe balpen. Wederom allemaal gelukkige gezichten. Zoveel dankbaarheid voor zoiets simpel. Wanneer hebben wij dat verleerd???
Bij een gigantisch beeld van Guru Rinpoche te Samdruptse hadden ze op de middag afgesproken met Lama Zeupa. Het zal fijn zijn om hem eens op het thuisfront te ontmoeten.
Morgen rijden ze richting West-Sikkim. De streek van Pelling wordt dan verkend. Ze wisten niet of er mail mogelijkheid was in hun volgende regio. Maar ik ben er van overtuigd dat ze alles trachten om ons op de hoogte te houden van hun avonturen. Let’s hope.
p.s. Dirk, onze kenner des vogels o.a., wist me te vertellen dat de vogelkes die ik jullie liet zien vorige keer, wel degelijk door hun zijn gezien. De juiste namen zijn: de rode = Scarlet Minivet en dienen met zijnen kuif = Himalayan Bulbul. Voila zie, nog wat kennis bij! Dank je wel, Dirk voor de goede info!
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment