Na een mistige vlucht, een helse rit en.... lekkere momo's!

Hey allemaal, ik ben er weer…

Ik kreeg sms-jes (met de telefoonduif) waarin stond dat er 6 dagen niet ge-emaild kon worden… Wat blijkt nu! : de (electronische) postduif is blijkbaar toch nog niet afgeschaft!!

Ziehier de info die me tegemoet kwam als ik mijn brievenbusje opendeed…

In Kathmandu hebben onze reizigers nog enkele mooie pudja`s gedaan, (vandaar dat dienen e-mail terug werkt, hé!) Er was een pudja bij, waarbij verschillende thorma`s en een beeltenis van Yamantaka op een brandstapel werden gegooid. Het kwade werd ritueel gedood met enkele pijlen… (ge ziet das noch zo simpel niet, he, (hm hm))
In Kathmandu hadden ze trouwens zelfs sneeuw, dat kon je al lezen en … dat was al 62 jaar geleden; de Kathmandi werden bijna zot en begonnen foto’s te nemen van de lucht, dat zegt jullie misschien iets minder dan mij, maar ik kan me deze taferelen heel goed voorstellen,….
(zouden ze daar iets verkeerd gedaan hebben met die pudja’s??)

Zaterdag, dan vroeg naar de luchthaven, maar de vlucht werd meer dan 2 uur uitgesteld door de lokale mist. Mis mis mist! Na een vluchtje van 45 minuten, geland in Bhadraphur (Oost-nepal). Daarna een taxi-busje naar Sonada. Na 2 grensposten zaten ze in India. (blijkbaar hebben die koekjes en thee hun werk gedaan) Maar… het busje was net groot genoeg voor hun vieren en de bagage. Tsja, die mannekes (en vrouwkes) zijn daar veel kleiner hé. De chauffeur kende blijkbaar alleen 3e versnelling en viel regelmatig stil.

Jullie moeten niet ongerust worden, ik zal al verklappen dat ze goed toegekomen zijn.

Het taxiverhaal gaat verder……
Plots stopt dienen chauffeur aan ‘t benzinestation en zegt: You pay ! Er rest dan weinig keuze. (’t was tegen één van de vier, waarschijnlijk, want er is genen Joe mee) Gelukkig hebben ze daar kleine pompekes en kunnen daar géén grote getallen op…. OEF… of ’t zakgeld was al op. Enfin, even later blijkt dat hij niet gewoon is van in de bergen te rijden…
(p.s. ze komen toe hé!)
Als er dan nog mist opkomt is het helemaal compleet. Tegen 2km per uur reden ze blijkbaar verder. Na 4 a 5 uur foltering (allee, 't zijn mannen hé) en schrik om van de berg te rijden met een chauffeur die niks ziet, (had hij zijnen bril dan vergeten??) , komen ze plots een ongeruste Tsering La tegen.

“Tsering is een Thangkha schilder die we op vorige reizen naar Ladakh hebben leren kennen. Hij woont vlak onder het klooster van Sonada. Op zijn verzoek ontstond dus het idee om Losar bij hun te gaan vieren…” Daar hebben onze hongerige reizigers rond 19u30 , lekkere momo`s (= soort gevulde ravioli’s maar veel veel veel lekkerder!) gegeten en dan zijn ze gaan slapen….. ronk ronk (hopelijk nie te luid….) Zodat de lokale biotoop niet verstoord wordt...

In de volgende mail komen de reeds gemaakte uitstapjes…. Maar… nog even wachten want ik ga zelf een uitstapje maken nu… hop hop … op weg naar de Tai chi les, nog even geduld…
(dat blijkt een goede deugd)

Tot tot….. Sabientje.